- info@naturebylennart.com
In 2021 ging ik voor enkele weken naar Ecuador. Dat was een redelijk last minute geplande reis en ik had hem niet zo goed voorbereid. Ik wilde graag brilbeer zien en ook wilde ik een poging doen voor Northern Oncilla. Deze kleine kat werd relatief vaak op enkele plekken gezien. Ik zag uiteindelijk de beer, maar helaas bleef de kat buiten bereik.
In februari 2024 reisde ik naar Estland met Arie-Willem van der Wal en Jacob Molenaar op zoek naar Euraziatische Lynx. Daarna bespraken we dat het ook wel leuk zou zijn om die andere Europese Lynx te zien: pardellynx! Deze grote kat leeft in Spanje en is nog steeds een van de meest bedreigde kattensoorten ter wereld. Pardellynx was zelfs lange tijd met uitsterven bedreigd, maar dankzij intensieve beschermingsmaatregelen gaat het gelukkig nu een stuk beter met de soort.
Sinds enkele jaren heb ik de gewoonte om op mijn persoonlijke Facebook-pagina aan het einde van het jaar wat foto’s te publiceren met mijn hoogtepunten van dat jaar. Dit jaar begon ik op mijn website ook meer te publiceren van de foto’s die ik in Nederland heb gemaakt. Dat begon met de brileider op Texel in januari en mijn eerste maandoverzicht was van mei 2025. Onlangs publiceerde ik nog een overzicht van het najaar van 2025. Het leek me wel leuk om ook hier nu een overzicht van het jaar te publiceren. Voor de lezer die niet in Nederland bekend is: de plaatsen waar ik over schrijf, bevinden zich in Nederland tenzij anders aangegeven.
De laatste plek waar ik een apart verslag over schrijf, is Murchison Falls National Park. Oeganda biedt het beste van twee werelden met uitstekend regenwoud en ook uitstekende savanne waar de meer typische Afrikaanse dieren gevonden kunnen worden zoals leeuwen, giraffen, olifanten enzovoorts. We deden op onze reis meerdere typische safariparken aan met savanne zoals Lake Mburo, Queen Elizabeth National Park en als laatste nog Kidepo National Park. Ik vond zelf Murchison Falls de mooiste locatie van deze vier en daarom zal dit bericht zicht richten op dat park. Natuurlijk kan ik het niet laten om ook wat hoogtepunten van de andere parken te benoemen!
Euraziatische lynx is veel weider verspreid dan zijn Iberische neefje, maar veel lastiger te zien! Iberische of Pardellynx was de allereerste kat die ik ooit zag in 2018 en sindsdien groeide mijn kattenlijstje gestaag. In Europa waren er maar twee nieuwe katten voor mij te zien: Europese wilde kat en Euraziatische lynx. Met Euraziatische lynx maakte ik tot dusver nooit haast: die komt vast wel een keer! Dit jaar deed zich dan toch eindelijk de gelegenheid voor om serieus op zoek te gaan en met succes!
Van de enkele duizenden zoogdiersoorten ter wereld, zijn verreweg de meesten niet bij het grote publiek bekend. Noem een obscure knaagdier- of vleermuissoort en de meeste mensen zullen je vragend aankijken. De grotere zoogdieren staan wat meer in de schijnwerpers, maar ook in die categorie zijn voldoende voorbeelden van dieren die niet zo bekend zijn. Als ik weer eens op zoek ben naar een bijzondere kat moet ik meer dan eens uitleggen welke kat het precies is en waar die kat te vinden is. Bij soorten als tijger hoeft dat niet zo snel, maar een soort als roestkat laat wat minder belletjes rinkelen. De soort waar ik deze jaarwisseling 2023/2024 naar ging zoeken, hoefde ik echter bij niemand te introduceren.
In maart 2023 reisde ik al ongeveer drie weken door India. Vanaf een onverwachts begin bij de Taj Mahal ging ik naar naar de hoge Himalaya waar ik sneeuwluipaarden en Pallas’ Cats zag. Vervolgens gingen we naar de bosrijke voet van het Himalayagebergte, in Noord-Oost India tegen de Bhutaanse grens aan, waar we een interessante week hadden in Eaglenest Wildlife Sanctuary. We hadden dus al veel moois gezien, maar een specialiteit van India ontbrak nog: de tijger! Ik vond dat ik deze iconische grote kat niet kon missen en dus had ik voor de laatste week een aantal dagen in Pench Tiger Reserve gepland. In dit reservaat zouden we een goede kans maken op tijger, maar ook liep er een zwart luipaard rond. Die wilden we ook graag zien. Na een reis specialistisch zoogdieren zoeken werd het dus nu tijd voor een wat meer klassieke safari!
Eerder schreef ik al iets over de aanloop naar mijn reis naar India en het zien van de ‘grey ghost’ van de Himalaya: de Sneeuwluipaard! In de aanloop naar de reis bleek er echter nog een kat mogelijk te zijn: de Manoel of Pallas’ Cat! Van een bevriende vogelaar kreeg ik de tip dat in het plaatsje Hanle de afgelopen zomer mooie foto’s van Pallas’ Cat waren gemaakt. Daar was ik meteen in geïnteresseerd want wat mij betreft is de Pallas' Cat de meest bijzonder uitziende en ook aantrekkelijke kleine kat ter wereld. De foto's van Hanle zagen er inderdaad goed uit! Het bleek echter wel lastig om als niet-Indiër in Hanle te komen en lange tijd was het dus onzeker of ik het wel zou kunnen gaan doen. Ongeveer een week voor vertrek kreeg ik echter de bevestiging dat het mogelijk zou zijn om Hanle te bezoeken als we dan maar zouden overnachten in een ander plekje Nyoma. Daar gingen we dus maar voor!
Er zijn maar weinig dieren waar ik al zolang van droom om die te zien als de sneeuwluipaard. Het is nog maar betrekkelijk kort geleden dat het zien van een sneeuwluipaard iets onbereikbaars leek. Daar kwam echter verandering in toen het in Ladakh in India mogelijk bleek te zijn om deze grote kat te zien na dagenlang de berghellingen te hebben afgetuurd met een telescoop onder begeleiding van lokale gidsen. Ik kende de sneeuwluipaard tot dan toe alleen uit de serie ‘Planet Earth’, maar ineens zag ik reisverslagen voorbij komen van mensen die ik kende! In die periode begon ik met studeren aan de universiteit en ik nam mij voor om na mijn studieperiode de reis naar de Himalaya te ondernemen om het sneeuwluipaard te zien. Menig saai werkcollege werd door mij ook aangegrepen om weer eens alle tripreports over sneeuwluipaarden te lezen of de websites van lokale aanbieders af te struinen om een betaalbare reis te kunnen vinden. Ik nam zelfs al eens contact op met een lokale aanbieder met een concreet voorstel, maar dat leidde uiteindelijk tot niets.
In het voorjaar van 2022 bevind ik mij ineens in Azerbeidzjan. De reden hiervoor is nu eens niet een bijzondere kat, maar een bijzondere vogel! De Siberische witte kraanvogel is een met uitsterven bedreigde vogel waarvan nog maar enkele duizenden exemplaren op de wereld bestaan. Tenminste, in het oostelijke deel van Azië. In het westelijke deel van Azië is er voor zover bekend nog maar eentje en die heeft natuurlijk inmiddels ook een eigen naam: Omid. Die naam werd hem in Iran gegeven waar deze vogel al jaren in hetzelfde rijstveld komt overwinteren. Al even plichtsgetrouw stijgt de vogel elk jaar weer op om terug naar Rusland te vliegen naar zijn broedgebieden om in het najaar weer onverrichterzake terug te vliegen. Voor Omid zal er geen partner meer zijn. Onder vogelaars bestaat er een fanatieke groep die graag zoveel mogelijk soorten ziet binnen de ecozone Western Palearctic (WP). De kans dat er na Omid nog een mogelijkheid komt om een wilde Siberische witte kraanvogel binnen dit gebied te zien is zo goed als nul. Iran wordt echter niet binnen deze ecozone gerekend waardoor het makkelijk bijschrijven van de vogel op zijn overwinteringsgebieden niet aan de orde is. In 2020 waagde daarom een klein groepje fanatieke WP-vogelaars een poging om de vogel op doortrek op te pikken in het naburige Azerbeidzjan. Een vogel in Azerbeidzjan telt wél voor het lijstje! Wat zij zelf ook niet direct verwachtten gebeurde: ze zagen Omid! In 2021 was er dan ook wel een aantal vogelaars die hun succes wilde herhalen, maar corona belette een tripje Azerbeidzjan. 2022 werd het jaar waarin het moest gebeuren. Ik had toevallig in die periode tijd om weg te gaan en het leek mij wel een mooie uitdaging om voor deze speciale vogel te gaan. Dus landde ik op 25 februari 2022 in Bakoe.
