- info@naturebylennart.com
Het nevelbos, of cloud forest, in de Andes is rijk aan een aantal heel bijzonder uitziende vogels. Met name onder tanagers is er een grote variatie waardoor het heel prettig vogelen is. Ook is de temperatuur een stuk lager dan in een laaglandbos waardoor vogels langer actief blijven. Voor de vogelaar is die lagere temperatuur zeker ook prettig, al is het nadeel dat er geen tijd meer over is om te slapen, zeker als je ook ’s nachts vogels wilt zien!
Voor mij is vogels kijken in het nevelbos een van de leukste dingen om te doen en ik keek er dan ook naar uit om dat weer te kunnen doen in Colombia toen ik daar was om de Northern Oncillate zien. Hoewel ik ging voor een kat, had ik ook nog wel een paar vogels op mijn wensenlijstje.
Antpittas and pittas are favorites among birders. Pittas live in Asia and Africa, while antpittas occur in Central and South America. Both are often described as “plump balls on sticks.” Pittas look peculiar: upright, elongated birds with relatively long legs. Another thing pittas and antpittas have in common is that they often sit motionless in the forest, making them difficult to find. They also come in a spectacular variety of colors.
Ik had al eerder kennis gemaakt met diverse leden van deze families. Dit is zo’n groep vogels waarvan je ze het liefst allemaal ziet. Ik weet al dat dat mij niet zal lukken en dat is ook niet erg, maar er zijn sommige vogels die ik wél tenminste eenmaal in mijn leven wil zien. Crescent-faced Antpitta was er daar een van.
Deze antpitta is een van de kleinere antpitta’s en behoort tot hetzelfde genus als de Ochre-breasted Antpitta die ik eerder zag in Ecuador. Dat zijn vrij kleine antpitta’s met ongeveer het formaat van een roodborst. Een heel ander dier dus dan de Giant Antpitta die ik ook in Ecuador zag.
Crescent-faced Antpitta kon ik ook in Ecuador zien, maar die was niet makkelijk en dat lukte mij dan ook niet. Ik wist dat er in Colombia een betrouwbare plek moest zijn en dat bleek Hacienda El Bosque. Ik had geluk want deze plek bevond zich op maar enkele uren rijden van Mirador El Roble en was voor mij daarom goed te combineren met de Northern Oncilla.
De eerste anderhalve dag bracht ik door bij Hacienda El Bosque. Op mijn eerste volle dag genoot ik van de vogels. Het was een weerzien met favoriete soorten zoals Sword-billed Hummingbird.
Sword-billed Hummingbird
Ook zag ik een van de meest spectaculaire vogels van de Andes: Grey-breasted Mountain Toucan. Alleen deze vogel maakt het bezoek aan Hacienda el Bosque al de moeite waard.
Grey-breasted Mountain Toucan
Ook leuk was Buff-bellied Mountain Tanager omdat die volgens mijn Merlin-lijstje niet in Colombia zou moeten voorkomen.
Buff-bellied Mountain Tanager
Maar mijn doel, de Crescent-faced Anpitta, bleek al een aantal weken niet of nauwelijks meer te zijn gezien. Dat viel behoorlijk tegen! Ik wilde er wel alles aan doen om deze soort te zien. Ik had erg veel geluk want toen ik duidelijk had gemaakt hoe belangrijk deze soort voor mij was, werd mij aangeboden dat ik de ochtend erna mee kon naar een mogelijke andere Crescent-faced Antpitta. Deze antpitta was nog aan het wennen aan mensen en nog niet geschikt om te tonen aan groepen vogelaars. Maar als ik geluk had kon ik hem zien!
Die kans liet ik natuurlijk niet schieten en de volgende ochtend vertrok ik vroeg met mijn gids Carlos om de Crescent-faced Antpitta te zien. Na een rit op de motor en een stevige wandeling door de bergen kwamen we op de plek aan waar de vogel zich soms liet zien.
Ik bereidde mij voor op lang wachten, maar dat viel heel erg mee want na ongeveer een kwartier kwam de Crescent-faced Antpitta langzaam omhoog! Wat een juweel van een vogel was het! Ik genoot volop van het vreemd uiterlijk vanaf de voorkant met het wit.
Crescent-faced Antpitta
Als de vogel zich draaide werd ook het fraaie geel bij de nek zichtbaar. Dit was voor mij echt de mooiste antpitta van de wereld!
Crescent-faced Antpitta
Ik maakte heel veel foto’s en ik was heel blij met dit succes. Het was zelfs zo vlot gegaan dat we nog tijd hadden voor Ocellated Tapaculo! Deze vogelsoort leeft heel verborgen, maar is spectaculair om te zien. Andere tapaculo’s leven ook erg verborgen, maar zijn veel minder uitbundig gekleurd en ook kleiner. Ocellated Tapaculo is de grote uitzondering!
Ocellated Tapaculo
Ook deze vogel lukte betrekkelijk snel. Voor tien uur in de ochtend had ik twee topsoorten binnen!
Na dit succes vertrok ik met een goed gevoel naar het stadje Jardín. Het kwam zo uit in de planning dat ik daar de middag zou doorbrengen en ook de daaropvolgende ochtend. Daarna zou ik naar Mirador El Roble vertrekken waar ik kans zou maken op de Northern Oncilla.
Gelukkig had Jardín zelf ook wel het een en ander te bieden. Dat was in de eerste plaats een Cock-of-the-Rock lek. Deze plek was vlakbij het stadje en hier zaten wel zo’n twintig, of nog meer, Andean Cock-of-the-Rocks herrie te maken. Ik had deze soort al eerder gezien, maar van deze vogel krijg je nooit genoeg.
Ook lieten ze zich uitzonderlijk mooi zien en was het heel gaaf om ook de interactie zo goed te kunnen waarnemen. Ik nam die middag ontzettend veel foto’s, maar de resultaten mochten er zijn.
Andean Cock-of-the-Rock
Er stond echter nog een vogel op mijn programma. Deze vogel had ik nog níet eerder gezien. In Ecuador wilde ik deze vogel ook zien, maar ik was toen niet voldoende in de buurt van een grot waar het mogelijk is om ze te zien. Ik heb het over de Oilbird, de olievogel dus.
Deze vogel is volstrekt uniek. Hij doet nog het meest aan een nachtzwaluw denken, maar verschilt ook daarvan aanmerkelijk. Genetisch werkt het zo dat deze vogel niet alleen zijn eigen genus heeft, ook niet alleen zijn eigen familie, maar daarboven nog zijn eigen orde. De vogel ziet er daarbij al bijzonder uit, maar zijn meest opmerkelijke eigenschap is dat hij net als een vleermuis gebruik kan maken van echolocatie. Afgezien van deze vogel kunnen alleen wat gierzwaluwen in Azië dat ook.
Zo’n bijzondere vogel moest ik een keer in mijn leven zien. Gelukkig is dat niet per se heel moeilijk, als je tenminste de juiste plek weet te bereiken. Ik was dan ook erg blij toen bleek dat er vlakbij Jardín een plek was om Oilbird te observeren. Dat bleek zelfs een hele goede plek te zijn waar het ook mogelijk was om de Oilbird bij daglicht te zien. De tactiek is namelijk vaak om met een zaklamp een grot in te gaan. Dat zorgt voor minder mooie foto’s en de vogels zelf vinden het ook niet zo fijn.
Ik nam in eerste instantie zelf contact op met Reserva Los Guacharos, maar het lukte mij niet om afspraken met hen te maken. Ze bleken niet open te zijn op de momenten dat ik kon komen. Dat viel tegen, maar via Nico van Wild About Colombia lukte het gelukkig alsnog. Zo meldde ik mij die ochtend rond elf uur bij het reservaat. Het duurde even voordat ik daar binnen was, maar uiteindelijk ging ik dan met een gids op pad.
We daalden af in het dal naar de rivier toe. Onderweg zagen we nog een mooie Southern Emerald Toucanet.
Southern Emerald Toucanet
Beneden bij de rivier zag ik dat er een hangbrug over de rivier was gespannen, die liep naar een uitstekende rotsrichel.
Ik moest een tuig aan om veilig aan de andere kant te komen. Net toen ik mijn tuig aan had, flitste er echter een rood gekleurde vogel langs: een vrouwtje Cock-of-the-Rock!
Andean Cock-of-the-rock
Dat was bijzonder leuk want de vrouwtjes van deze soort zijn veel moeilijker te zien dan de mannetjes. Ik had toevallig die avond ervoor ook een vrouwtje gevonden, maar deze zag ik veel beter. Het was een fantastische omgeving om de vogel waar te nemen. Ze ging op de rotswanden zitten en ging uiteindelijk ook nog even het water in om te baden. Dat was een mooi begin!
Andean Cock-of-the-rock
Ik was net halverwege de hangbrug toen een tweede iconische soort van de bergriviertjes van de Andes opdook: Torrent Duck! Deze eend had ik al eerder gezien in Peru, Chili en Ecuador, maar dat is er ook eentje waar je naar kunt blijven kijken. Ik zag nu een mooi mannetje. Ook het vrouwtje dook later nog op.
Torrent Duck
Als Torrent Duck opduikt is White-capped Dipper niet ver weg en ook die kwam tevoorschijn. Het bleek een paartje te zijn dat in de weer was met nestmateriaal.
White-capped Dipper
Zo was ik maximaal voorzien van de vogels waar ik in deze omgeving op had gehoopt. Alleen de Oilbird ontbrak nog!
Ik had eigenlijk gedacht dat de soort hier wel min of meer gegarandeerd was en dat de Oilbirds op een vaste plek sliepen. Maar blijkbaar waren ze in deze tijd van het jaar wat minder honkvast. In elk geval: geen Oilbird te bekennen!
Dat viel erg tegen. Gelukkig wist mijn gids waar hij moest kijken en hij vond er toch nog een tegen een rotswand aan! Hij was moeilijk te zien in het donker en nog lastiger te fotograferen, maar met een lage sluitertijd en veel pogingen lukte het mij om een foto te maken waar ik heel tevreden mee was.
Oilbird
Net toen ik daar een beetje mee klaar was, vond ik zelf een vogel die nog dichterbij zat! Ik bleef dus nog maar iets langer op het plateau staan. Dat ik daarbij nogal nat werd van de rivier en het opspattende water mocht de pret niet drukken.
Oilbird
Ik wachtte net zo lang tot de vogel zich bewoog en zijn ogen open deed. Toen had ik ook een paar foto’s waar ik heel tevreden mee was.
Oilbird
Toen had ik gezien wat ik wilde zien. Het kon eigenlijk niet meer beter. Het was ook hoog tijd om te vertrekken naar Mirador El Roble. Met mijn chauffeur reed ik over de kronkelende bergweg omhoog terwijl het inmiddels goot van de regen. Ik had mijn raampje nog een klein beetje open en ineens hoorde ik een roep die ik meende te herkennen. Het zou toch niet? Dit deed mij denken aan White-capped Tanager!
Naar deze soort had ik vooraf geïnformeerd, maar er bleken geen betrouwbare plekken te zijn. Dat wist ik ook wel want de soort is nomadisch en is altijd in beweging. Dat wil overigens niet zeggen dat het een soort is die heel vaak gemist wordt op reizen, maar je moet er zeker ook wel geluk voor hebben. Ik had hem in een paar weken Ecuador in elk geval gemist.
Nu rekende ik er niet op gelet op de korte tijd die ik in Colombia had, maar soms kan het dan ineens meevallen! Ik vond dit spannend genoeg om mijn chauffeur te vragen te stoppen en ik liep iets naar beneden. Ik speelde de roep af van White-capped Tanager en dat zorgde duidelijk voor reactie. Ik zag wat grote vogels door het struikgewas gaan, maar ik wist het pas echt zeker toen ik een zwarte vogel ter grootte van een merel met een witte kop zag: White-capped Tanager!
Ik was heel erg blij met deze meevaller en ik stak meteen ook wat tijd in foto’s. De vogel die het dichtst bij zat, was een iets minder uitbundig gekleurd vrouwtje. Ik maakte daar natuurlijk ook foto’s van, maar ik wilde ook wel graag een mannetje zien want die hebben een mooie rode keel.
White-capped Tanager
Gelukkig vond ik al vrij snel een paartje die ook nog eens minutenlang stil op een tak zat. Ik was heel tevreden met mijn waarneming!
White-capped Tanager
De weg werd vervolgd naar Mirador El Roble waar ik ook het succes had waar ik alleen maar van kon dream of. Deze trip liep alles bijzonder vlot!
Als toegift zag ik zelfs nog Chestnut-naped Antpitta tijdens mijn dagen bij El Roble. Een soort die ik ook in Ecuador had gemist en wat mij betreft een van de mooiere grote antpitta’s.
Chestnut-naped Antpitta
Zien waarvoor ik naar Colombia kwam? Lees alles over de Northern Oncilla!
